मी एक अस्पृश्य ब्राह्मण ?
समस्त ब्रम्हवृंदाला माझा नमस्कार, आपणा समोर एक विषय मांडायचा होता. काही दिवसांपूर्वी मला माझ्या एका जवळच्या "नॉन-ब्राम्हण" मित्राचा फोन आला. हा मित्र मूळचा मध्य प्रदेश चा. शिक्षण घेण्यासाठी म्हणून तो महाराष्ट्रात आला होता. तेव्हाच आमची ओळख झाली. गळ्याने अतिशय मधुर असल्या मुळे आणि मला देखील गायनाची आवड असल्यामुळे आमची मैत्री अजूनच घट्ट झाली. देवाने कलागुण देताना त्याची जात बघितली नव्हती. गायनामध्ये अतिशय तरबेज असलेला माझा हा मित्र एका IT कंपनी मध्ये काम करू लागला. एके दिवशी त्याचा मला फोन आला. फोनवर तो मला विचारू लागला - "भूषण ! तू कोणत्या शाखेचा ब्राम्हण आहेस ?" मी म्हणालो का रे बाबा? तुला हा प्रश्न का पडलाय ?
तो म्हणाला - " आरे मला आत्ताच कळाले आहे कि तुमच्यातही अस्पृश्यता आहे ! तुम्ही सुद्धा शाखा भेद करतात ! "
मी जरा वेळ शांत झालो आणि म्हणालो- "असे काही नाहीये रे. तुला कुणी सांगितलं ?"
त्यावर त्याने मला त्याच्या ऑफिस मधला एक किस्सा सांगितला. कुणीतरी "काटदरे" आडनावाचा त्याचा सहकर्मचारी आहे. एके दिवशी बोलता-बोलता सहज विषय निघाला.
चौधरी बुवा (म्हणजे माझा मित्र) काटदरेंना म्हणाले- "तुम्ही कुठल्या कास्ट चे आहात? तुमचे आडनाव कधी ऐकलेले नाही !"
त्यावर काटदरे बुवा म्हणाले- "आम्ही ब्राम्हण आहोत."
चौधरी बुवा खुश होऊन म्हणाले- "अरे वाह! छानच कि! माझा एक बेस्ट फ्रेंड आहे तो पण ब्राम्हण आहे!"
काटदरे बुवा म्हणाले -"हो का ! काय आडनाव त्याचे?"
चौधरी बुवा म्हणाले -" जोशी !" त्यावर काटदरे बुवा नाक मुरडत म्हणाले - " जोशी होय? यजुर्वेदी ! भिकारचोट असतात ही लोक !"
हे ऐकून माझ्या मित्राला धक्काच बसला! तो म्हणाला - " का हो? असे का म्हणताय तुम्ही? तुम्ही सुद्धा ब्राह्मणच आहात की ? "
यावर काटदरे बुवा मोठ्या तोर्याने म्हणाले - "आम्ही ऋग्वेदी ब्राम्हण ! आम्ही श्रेष्ठ आहोत ! इतर सर्व शाखा आमच्या खाली ! "
माझा मित्र त्यांचे उत्तर ऐकून अवाकच झाला! त्याला कळेच ना काय बोलावे ते! आणि ही सगळी चर्चा एका IT कंपनी मध्ये बसून चाललीये!
असो. माझा खूप जवळचा मित्र असल्यामुळे त्याला माझ्या बद्दल वाईट वाटलं. त्याने ताबडतोप मला फोन केला आणि माझी शाखा विचारली. मला म्हणाला भूषण ! मला फक्तं जातीय अस्पृश्यता माहित होती. आमच्या गावात आजही ती पाळली जाते. तुझ्यात मला ती भावना कधीच दिसली नाही. तू माझ्याशी कधीही अस्पृश्यतेने वागला नाहीस. आपण एकमेकांच्या घरी येणेजाणे करायचो. सोबत जेवायला बसायचो. तुझी आई तर इतक्या प्रेमाने जेवायला वाढायची कि मला कधी कळलेच नाही कि मी एका ब्राम्हणाच्या घरी जेवतोय जे माझ्या गावात आजही शक्य नाही. पण आज अचानक असे वाटले कि तू सुद्धा आमच्यातलाच एक आहेस. इतर सवर्णी लोक जे आमच्या सोबत वागतात ते इथे तुमचेच लोक तुमच्या सोबत वागत आहेत ! हे आश्चर्यकारक आहे !
आता यावर मी त्याला काय उत्तर द्यावे हे माझे मलाच कळे ना ! मी म्हणालो- " आरे सगळेच तसे नाहीयेत ! काही निवडक असतात जे सगळ्या ठिकाणी आढळतात. आपण दुर्लक्ष करायचं.
हा होता आमच्यातील संवादाचा अंश. आता मला असा प्रश्न पडलाय कि जे लोक स्वतःला ऋग्वेदी म्हणवतात आणि मोठ्या तोर्याने समाजात मिरवतात त्यांना ऋग्वेदा बद्दल अशी कितीशी माहिती आहे? त्यातील एक तरी ऋचा तोंडपाठ आहे का यांच्या? असो. तो त्यांचा विषय. माझा मुख्य प्रश्न असा कि हा शाखा भेद अजूनही आपल्यात आहे का? किंबवणा का आहे? अजूनही आपण एकमेकांना हीन दृष्टीने बघतो का? किंबवणा का बघतो? मी यजुर्वेदी शाखेचा आहे म्हणून मी कमी ब्राम्हण झालो काय? आणि हे ऋग्वेदी शाखेचे लोक जास्त ब्राम्हण असतात काय? मुळात जिथे आपण हिंदू म्हणून एकत्र यायला हवं तिथे जातीय भेद तर सोडा, शाखेवरून भेद सुरु आहेत ! अश्याने परकीय शक्तिंसमोर कसा टिकाव लागणार आहे आपला? आपल्या अश्या वागण्या मुळे धर्म टिकेल का? का लोक हिंदू धर्म सोडून इतर धर्म स्वीकारताय?
माझ्याच देशात माझ्याच जातीत मी एक अस्पृश्य ब्राम्हण म्हणून जगायचे आहे का? कृपाकरुन कुणीतरी सुज्ञ व्यक्ती असेन तर त्यांनी या प्रश्नाचे उत्तर द्यावे ही मनापासुन विनंती आहे !
-भूषण जोशी
झूठे सुख से मुझे दोस्तों.. सच्चा दुख अधिक भाता है..
झूठे सुख से मुझे दोस्तों.. सच्चा दुख अधिक भाता है..
क्योंकि झूठे सुख का सच.. जब भी सामने आता है..
वह सच्चे दुख से भी अधिक.. रंजोदर्द दे जाता है...
उस रंजोदर्द को दोस्तों नहीं हर कोई झेल पाता है..
झूठे सुख से मुझे दोस्तों.. सच्चा दुख अधिक भाता है..
बड़ा हूँ मैं तो बड़ा कहो.. छोटा हूँ गर तो छोटा कहो..
दुबला हूँ मैं तो दुबला कहो..मोटा हूँ गर तो मोटा कहो..
गोरा हूँ मैं तो गोरा कहो..काला हूँ गर तो काला कहो..
दुश्मन हूँ मैं तो दुश्मन कहो..दोस्त हूँ गर तो हमप्याला कहो..
झूठी प्रशंसा से अधिक आनंद..सच्ची निंदा में आता है..
झूठे सुख से मुझे दोस्तों.. सच्चा दुख अधिक भाता है..
चिंता ना करो झेल चुका हूँ मैं..
चिंता ना करो झेल चुका हूँ मैं..
बाण कई कटाक्षों के..
तीर कई तानों के..
झेल चुका मैं भाले भी कई..
अपनों ने किये अपमानों के..
अब तो दिलेनादान मेरा ये..
गैरों की तलवारें भी हंसकर झेल जाता है..
झूठे सुख से मुझे दोस्तों.. सच्चा दुख अधिक भाता है..
🌺Ganesh Festival 🌺
Pardon me for being so philosophical but we have to understand the philosophy or the real thought behind this larger than life festival. Huge tents, beautiful decorations, huge idols doesn't justify the celebration of Ganesh Festival.
We have to understand that festivals are meant to spread light and happiness among the communities of people not to disturb the harmony of the nature. Sightings of the Ganesh Visarjan are not so delightful. It personally hurt me when I see the beautiful Ganesh Idols being broken and damaged, or half- dissolved, lying on the sea shores or on dried rivers.
Lord Ganpati is the most beautiful and cute deity among all the other deities. We should make sure that we should not destroy or distort the idols of such a beautiful deity that too after welcoming and worshipping with full devotion for 10 days. The idols made from pop are insoluble and pollute the water. Lord Ganesh himself would never like to see his idols polluting the water.
Though we are nobody to bring the Almighty into our house or take him out. We can just pretend by bringing in the Pratima (Idol) or a Statue of the Sukhkarta Lord Ganesha into the place we call our home. But in reality we are living in the world created by him.
So it is indeed his home. We are living in his home. Though it's just a ritual started with a motive to bring people from different castes & groups together to celebrate the festival in order to spread the message of fighting the evils together and establishing unity thereof, I believe that is the only important ritual which should be followed with more devotion.
🌺Om Namah Ganeshay 🌺
-Bhushan Joshi
दोस्तों से होती है दोस्ती ये यारों..
दोस्ती से ही तो बना दोस्ताना..
हर एक रिश्ता बेशक होता ॲहम है..
मगर सबसे पेहले दोस्ती तुम निभाना..
दुनिया तरक्की के आसमाँ को छू ले..
बिना दोस्ती के है अधुरा जमाना..
जमाने से कभी दोस्ती ये नहीं है..
दोस्ती से होता है सारा जमाना..
रिश्तों में ऐसा रिश्ता है दोस्ती..
दुआओं से भरा गुलदस्ता है दोस्ती..
जेहेनो-गहराई में बसा लो इसे तुम..
कि अंधेरे से रोशनी का रास्ता है दोस्ती..
गाता हूँ हर वक्त यही इक फसाना.
खुशियों कि बुलंदियां जरुर छू कर आना..
मगर जब कभी भी हो गम को भुलाना..
ऐ दोस्तों! इस दोस्त को जरूर बुलाना..
ऐ दोस्तों! इस दोस्त को जरूर बुलाना..
आप सभी का दोस्त,
भूषण जोशी.
पहिल्यांदा तुला मी बघितले..
बघताच तुझ्यात हरपलो..
तुजला बघता बघता मी..
स्वर्गात जणू गं पोहोचलो..
सुंदर तुझिया त्या छवीला..
हृदयात लगेच मी टिपले..
स्मित हास्य बघुनी तुझिया..
डोळे माझे ही दिपले..
तव स्पर्श तो होता अल्गद ..
अजुनी मजला अनुभवतो..
क्षण तो पहिल्या भेटीचा..
विसरता तरी नं विसरतो..
भासते स्वर्ग अपसरा जणू..
बोलते गोड कोकिळा जणू..
डोळ्यात तुझ्या हरपुन जाई..
माझी अवघी दुनियाच जणू..
-भूषण जोशी
प्रत्येक क्षणात तुला मी..
हृदयापासून गं स्मरतो..
तुझिया स्मरणात मी असता..
स्वतहाचे भान विसरतो.
डोळ्यांत तुझ्या देखुनि..
हृदयात तुझ्या झाकावे..
बुडुनी प्रेमात तुझ्या गं..
जग सारे विसरून जावे..
प्रेमास सार्थ करण्यासं..
जवळी तुझिया मी यावे..
तुजला मिठीत घेवुनी..
अंतर सारे मिटवावे..
तुझिया ओठांची गोडी..
चाखावीशी मज वाटे..
केसांच्या मधुनी तुझिया..
फिरवावी माझी बोटे..
पावसाळी ह्या दिवसातं..
जणू प्रेमसुधा बरसावे..
त्या प्रेमसुधेच्या रसात..
दोघांनी भिजून जावे..
-भूषण जोशी
"कविता"
कवितेचे जग अद्भुत असते..
दिसते जे नेहमी तेच नसते..
नसते ते नसून हि दिसते..
काही असून नसते, काही नसून असते..
कविता मनाची उंच भरारी..
कविता सागराहून गहरी..
संत भाव अनंत ब्रम्हांडी..
अर्थ ऐसा तिचा विस्तारी..
कविता जणू भावना रसाळी..
मधुगन्धित शब्दांच्या ओळी..
वैचारिक मन्थनि प्रगटती..
भरिती चैतन्याची झोळी..
-भूषण जोशी
प्रिय _______ ,
निशब्द केलेस तु मला !! काय बोलु !! आधीच शब्द सुचत नहियेत स्वतःला व्यक्त करायला त्यात तुझे असे मनाला वेड लावणारे msgs!! तुला माझे reply आवडतात !! I dont know how?? शब्दांसोबत खेळणारी तुच.. तरी माझे शब्द तुझ्यासारख्या अतिशय अप्रतिम लेखिकेला चक्क भावतात !! मला नेहमीच clean bold करतेस तु !!
कसे मानु आभार तुझे..
किती गं मन हे उदार तुझे..
खूप नशीबवान आहेत काका-काकु.. खरंच.. तुझ्यासारखी कन्या त्यांच्या पोटी आली.. खूप पुण्य लागतात.. 🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻
धन्य तुझे जनक-जननी..
धन्य ती धरती-अवनी..
धन्य ती प्रत्येक व्यक्ती..
वसते जी तव हृदयी-मनी..
लिहावे किती तुझ्यासाठी..
बोलावे किती तुझ्यासाठी..
शब्द सुद्धा अपुरे पडती..
शोधावे किती तुझ्यासाठी..
तुझ्या बद्दल विचार करताना नेहमीच मन आपोआप कविता करु लागते !! तुला खरं सांगतो कित्येक दिवसांपासून माझ्या लेखणीतिल शाई जणू वाळून गेली होती!! आज तुझ्या निमित्ताने पुन्हा ओलावा मिळाला आहे तिला !!
तुझं आणि माझ नक्कीच काहीतरी connection आहे.. तुझ्या सोबत बोलताना माझ्या मानाचे दार जणू पूर्णपणे उघडून जातात.. वैचारिक समुद्राच्या लाटि पुन्हा वाहू लागतात.. नवनवीन शब्द रुपी मोती त्यातुन बाहेर पडू लागतात.. खूप काही सुचायला लागते.. तु खरच ह्याच जगातली आहेस का वेगळ्या कुठल्या जगातली? मला खरोखर खूप आश्चर्य वाटते! तुझ्यासाठी काय आणि किती बोलू हेच सुचत नाही. प्रत्येक शब्द कमीच वाटतो तुझ्या पुढे! तु खरच विलक्षण प्रतिभेची स्वामिनि आहेस.. देव करो तुझ्या ह्या तेजस्वी प्रतिभेचा प्रकाश अवघ्या जगाला दिपुन टाको. अवघ्या जगाला तुझ्या प्रतिभेची झलक मिळाली पाहिजे.
God Bless You my dearest friend 😘😘 Love you a lot.
Thanks a lot tula 🙏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻🌹🍫🍫🍫🍫🍫
तुझा आणि फक्तं तुझाच..
भूषण..
Copyright ©
All Rights Reserved.
जी रहें हैं दिल में सपनों को लेकर..
रुठे हुए कुछ अपनों को लेकर..
अपनों के दिए जख्मों को लेकर..
बेहिसाब दर्द-ए-दफनों को लेकर..
इन्हीं के साथ बस जीये जा रहे हैं..
कडवाहट के घुंट पिये जा रहे हैं..
दिल के जख्म सिये जा रहे हैं ..
अनचाहे समझौते किये जा रहे हैं..
मिल जाता अपनों का साथ मुझे गर..
होता ना मैं भी यूं घर में ही बेघर..
दुनिया तो पेहले ही मुठ्ठि में होती..
कायनात सारी ये झुकती मेरे दर..
ना मायूस हूँ मैं जिंदगी से अपनी..
उदासी सी छाई हैं फिरभी जेहेन पर..
अपनों को अपनों से ज्यादा था चाहा..
मुझपे ना आया उन्हीको रहम पर..
उम्मीद का चिराग रखा है जलाकर..
बीतेगा वक्त मगर ये भी रुलाकर..
खुदा से बस इतनी ही इल्तिजा है..
फजलोकरम मुझपे रखना बनाकर..
-भूषण जोशी
Sometimes in the lonely hours..
thoughts arrive into my mind..
what if we could hold the joy..
and leave the sorrow far behind..
What if we could hold the time..
Exactly like a glass of vine..
Enjoy each sip slowly slowly..
Try to make it more divine..
What if we could go foolish..
Doing whatever we use to wish..
become sometimes a little childish..
Moments our life would forever cherish..
Sometimes in the lonely hours..
thoughts arrive into my mind..
what if we could hold the joy..
and leave the sorrow far behind..
-Bhushan Joshi 🌹
भक्ति करी भक्तापरि..
चंद्रभागेचीया तिरी..
असे उभा विटेवरी..
माझा पांडुरंग हरी..
भेट साधुनिया त्याची..
मिळे आनंद आत्म्याला..
हरतो सारे विकार..
ऐसा प्रभू निरंकार..
माझ्या मुखातही तोच..
माझ्या मनातही तोच..
माझ्या देहातही तोच..
जगाचीया कारभारी..
जपतो मी सदा त्याला..
भजतो मी सदा त्याला..
पुजतो मी सदा त्याला..
करितो मी त्याची वारी..
कधी मागे ना तो मला..
कधी सांगे ना तो मला..
द्यावयाचे मी तयाला..
जगी काय असे भारी..
अवघे जग तयाचे..
माझे प्राणही तयाचे..
नाचे सृष्टी तया बोटी..
साऱ्या जगाचा मदारी..
मन शांत होते तिथे..
माझा हरी नांदे जिथे..
नतमस्तकी होतो मी..
फक्तं तया दरबारी..
-भूषण जोशी
नेहमीच ऐसी सांज यावी..
नेहमीच ऐसी सांज यावी..
नित नव कविता सुचावी..
पेरुनि सुख शब्द मोती..
कविता कंठमाळ व्हावी..
सांज सुंदर गार वारा..
स्पर्शुनि देई शहारा..
स्वर मधुर कानी ते पडता..
शाळा पाखरांची भरता..
वाटे मी पण पाखरू व्हावे..
निश्चिंत तया वानि उडावे..
वाटेल तेव्हा पंख पसरावे..
मनसोक्त उंच नभ गाठावे..
प्रेरणा मज सांज देई..
लेखणीस जणू धार येई..
देखणी अशी सांज यावी..
चाल मज रचनेस द्यावी..
रचना ही माझी गीत व्हावी..
अवघ्या जगाने गुनगुनावी..
नेहमीच ऐसी सांज यावी..
नेहमीच ऐसी सांज यावी..
-भूषण जोशी
ऐ दिल-ए-नादान तू क्यों है परेशान तू..
ऐ दिल-ए-नादान तू मत हो परेशान तू..
जानकर सभी तू फिर भी बन रहा अंजान तू..
हर वीरान-ए-दिल में क्यों है खोजता जहान तू..
बेवजह ही पैदा कर रहा है ये तूफान तू..
ऐ दिल-ए-नादान तू मत हो परेशान तू..
चोट है खाई मगर ऐ दिल न हो उदास तू..
प्यार से भरा हूआ है दिल खुदा-ए-खास तू..
रंजोगम है तुझमें फिर भी साबुत-ए-ईमान तू..
ऐ दिल-ए-नादान तू मत हो परेशान तू..
दिल तेरे चमन में फिर खिलेगा गुल बहार का..
आयेगी बहार कर यकीं खुदा-ए-यार का..
प्यार से भरेगा देख लेना गुलिस्तान तू..
ऐ दिल-ए-नादान तू मत हो परेशान तू..
-भूषण जोशी
दिनांक :- २८/०३/२०१५
आज "रामनवमी" चा पर्व, प्रभु श्री रामांचा जन्म आजच्याच तिथी वर झाला अशी मान्यता आहे.. ऑफीस वरून आल्या नंतर आज सायंकाळी मंदिरात गेलो.. जाताच आरती सापडली.. एक मुलगा निरांजनी अगदी माझ्या समोरच घेऊन आला.. मी सुद्धा लगेच आस घेतली.. खूप छान वाटलं.. अगदी देव प्रसन्न असल्या सारखं वाटलं.. आता काही तथाकथित सेक्युलर पुरोगाम्यांना ह्यात अंधश्रद्धा, अर्थहिनता, देवभोळेपणा वगैरा दिसेल.. पण माझ्या मते मला ह्या मुळे खूप साकारात्मकता मिळाली.. मन प्रसन्न झाले.. हृदयाने नेहमी पेक्षा जास्त रक्त माझ्या शरीरात पंप केले.. Stress एका क्षणात नाहीसा झाला.. Mood एकदम fresh झाला.. खूप आनंद अनुभव करत आहे.. आणि मला वाटते ह्या साठीच आपण देवाच्या दारी जात असतो.. देव काही प्रत्यक्ष तेथे अवतरत नाही पण ह्या रूपे तो आपल्याला त्याच्या असण्याची जाणीव करून देतो.. अर्थातच कुठला दिव्यप्रकाश तेथे दिसत नसला तरी ही वातावरणातील सकारात्मक उर्जा आपल्या मनाला पुर्ण पणे शांत करून आपल्या मेहेंदू वरील तणावाला दूर करते.. त्या साठी कुठलीच टॅबलेट किंवा कॅप्सूल घ्यावी लागत नाही.. असो.. एवढं सांगण्या माघचा हेतू म्हणजे एवढाच कि आपली संस्कृती ही नुसतीच मान्यातेंवर नव्हे तर ताथ्यांवर आधारित आहे.. आणि म्हणून मला माझ्या संस्कृती वर आणि माझ्या आस्तिकते वर गर्व आहे..
जय श्री राम..
-भूषण जोशी
ना मिला कभी फरिश्तों से..
ना देखा खुदा के बंदों को कभी..
नेकि देख कर तेरी ऐ मिसाल-ए-इंसानियत..
अक्स-ए-खुदा का जैसे दिदार हो गया..
-----------------------------------------------------------
ऐ फनकार-ए-कलम क्या खूब अरमान-ए-बयां है तेरा..
पढकर सिधे दिल में उतरता है हर एक अल्फाज तेरा..
तारीफ से तेरी भर आता है दिल का हर एक कतरा मेरा..
तारीफ में तेरी मुझे हर लफ्ज छोटा लगता है मेरा..
-------------------------------------------------------------
क्या कहूँ ऐ दोस्त अपने बारे में..
खुदा ने ऐसे फन से नवाजा है..
इंतेजार बस किसी शायर का होता है..
शायरी के झरने मुझसे भी फूटने लगते हैं..
--------------------------------------------------------------
लिखने गर जाता हूं मैं ना कुछभी लिख पाता हूं मैं..
भीड में अपने खयालों कि खुदको अकेला पाता हूं मैं..
कदरदान जो कोइ आप जैसा मिले तो लिखने से खुदको ना रोक पाता हूं मैं..
बस लिखता ही जाता हूं मैं.. बस लिखता ही जाता हूं मैं..
----------------------------------------------------------------
ना काबिल-ए-तारीफ हूँ मैं ऐ दोस्त..
नाचीज सा शख्स हूँ मैं ऐ दोस्त..
तोहफा-ए-दोस्ती का तेरे नजराना पाकरके मैं..
काबिल-ए-तारीफ शख्सीयत-ए-खास बन गया..
----------------------------------------------------------------
उतार देता हूं कागज़ पर युं ही कभी..
खयाल-ए-नेक में आ जाता है जो भी..
मिल जाता है कोइ माहिर-ए-लिखावट आप जैसा..
तो हमें हमारी हैसियत का पता चलता है..
----------------------------------------------------------------
प्यार सच्चा हो अगर ऐ दोस्त..
तो हदें क्या सरहदें भी पार हो जाती है..
कि हद में रहना भी प्यार सिखाता है..
हदें तोडना भी प्यार ही सिखाता है..
वह प्यार भी क्या प्यार होगा..
जिसमें हदें तोडी न जाए..
कि हदें तो कमजोरी कि होती हैं..
प्यार तो तुफां से भी ताकतवर होता है..
----------------------------------------------------------------
ना हो बेसबर इस तरह दिलजले तू..
कि मिलने का मजा इंतेजार ही बता सकता है..
भरपेट नहीं पता चलती किमत रोटी की..
पानी का मोल तो प्यासा ही बता सकता है..
----------------------------------------------------------------
ना हम लफ्जों को ना आपको कम आंकते हैं
हम वोह हैं जो सीधे दिल में झांकते हैं..
----------------------------------------------------------------
तुम युं हि कभी रूठ जाया करो..
मानाने मे मजा हमें भी बहुत आता है..
----------------------------------------------------------------
लफ्ज-ए-तारीफ कि ख्वाहिश है आप से..
आप हैं किं इशारा-ए-उंगलि से काम चलाते हो..
मिसाल-ए-बयां ये तो ऐसी हुइ के..
प्यासे कि प्यास दिदार-ए-पानी से बुझाते हो..
---------------------------------------------------------------
जख्म को युं दिल में पनपने न दो..
आशियाना-ए-दिल को तडपने न दो..
हमारा भी छोटा सा घर है जहां पर..
उस दिल-ए-गुलिस्तां को उजडने न दो..
---------------------------------------------------------------
रासते चाहे जितने हि आसान हो..
चलने वाले हि मंजिल पाया करते हैं..
----------------------------------------------------------------
अल्फाजों का सहारा लेकर युं ही..
हम तो कुछ भी बोल जाते हैं..
कदरदान जो हो आप जैसा..
तो नाचीज भी शायर बन जाते हैं..
---------------------------------------------------------------
ना करो दोस्ती इसलिए कभी..
के दोस्त कभी तो काम आएगा..
दोस्ती वोह तोहफा है खुदा का..
जो टूटने पर भी इनाम दे जाएगा..
----------------------------------------------------------------
पिरोके लफ्जों को कैसे लिखु मैं..
पसंद तुम्हें हर वोह शेर आ जाए..
----------------------------------------------------------------
मिलेंगे मौके और भी बुलंदियां छुने के..
सामने खुशनुमा पूरी जिंदगी पडी है..
ना हो मायुस नाकामयाबि से ऐ दोस्त..
के ये तो कामयाबि कि पेहलि सीडी है..
---------------------------------------------------------------
अल्फाजों को कुछ इस कदर बयां किया आपने..
हर एहसास को दिल में उतार दिया आपने..
गुनहगार हुं लेकिन माफी कि गुजारिश करता हुं..
इस नाचीज का इतना जो इंतेजार किया आपने..
काबिल-ए-तारीफ है हर लब्ज बयान-ए-हुजूर का..
पिरोके जिन्हें गले का हार बना दिया आपने..
सजाके शायरी के गुलिस्तान को एहसासों से..
सुखे पत्ते को भी गुल-ए-बहार बना दिया आपने..
------------------------------------------------------------------
तारीफ ने आपकी हमें घायल कर दिया..
आपकी सादगी ने हमें आपका कायल कर दिया..
घुंगरू से थे कहीं टुटे पडे हम..
दोस्ती के पैरों कि हमें पायल कर दिया..
-----------------------------------------------------------------
मुहब्बत से यकीं उठ गया हो गर उसका..
बेवफाई का घुंट उसने भी जरुर पिया होगा..
-----------------------------------------------------------------
शायरी में तेरी मुझे मायुसी नजर आती है..
खुशीयों कि तेरे खुदकुशि नजर आती है..
प्यार देकर हमेशा प्यार नहीं मिलता दुनिया में..
एहसास-ए-हकीकत तेरी शायरी नजर आती है..
-----------------------------------------------------------------
चला था मैं बेफिक्र सोचकर..
कि साथ मेरे हैं मेरे हीे अपने मगर..
मुड के देखा तो टूटसा गया मैं..
यादों के साये को अपनों कि भीड समझ बैठा था..
-----------------------------------------------------------------
धोका खाता है हर कोई प्यार में तु ये जान ले..
संभलकर चलना है तुझे भी तु ये जान ले..
प्यार नाम जरुर है दुसरा वफा का मगर..
बेवफाई भी इसी का नाम है तु ये जान ले..
-----------------------------------------------------------------
एक एक शायरी तेरी जैसे एक एक गुलाब है..
हर एक गुलाब तेरा बेहद लाजवाब है..
जिंदगी भी तेरी जैसे खुली किताब है..
पढने वाले भी तेरे दिवाने बेहिसाब है..
उन्हीं दिवानों में एक मैं भी हूं दिवाना तेरा..
है अंदाज-ए-बयां थोडा शायराना मेरा..
सीख रहा हूं तुझसे ही हुनर शायरी का..
मदहोश होके शायरी से भर रहा हूँ मयखाना मेरा..
------------------------------------------------------------------
ना घबरा ऐ राही तू बढ़ता चल..
सीढीयों पे सीढ़ियां तू चढ़ता चल..
बडे़ नेक इरादे हैं, तेरा ख़ुदा मुहाफ़िज़ है..
आसमां पे आसमां हो, तू उड़ता चल..
ना घबरा ऐ राही तू बढ़ता चल..
------------------------------------------------------------------
कि आया था बस मिलने मैं तुझसे ऐ दोस्त..
तूने तो मुझे घर में ही घुसा लिया..
दरवाजा खोल के नेक दिल का अपने..
हमेशा के लिए दिल में बसा लिया..
-----------------------------------------------------------------
ना हो मायूस कि मायूसि बहुत बडा गुनाह है..
खुदपर ना हो भरोसा जिसे वो इंसान गुमराह है..
ना छोड़ कशिश-ए-कोशिश ये वक्त भी बदलेगा..
बदल जाना तो फितरत है वक्त की खुदा गवाह है..
__________________________________________
खुशियां हर जर्रे में है बस देखने कि नजर चाहिए..
जी सके जो हर लम्हे को कुछ ऐसा हुनर चाहिए..
कि जिंदगी कि पेहचान जिंदादिली से होती है..
जिंदादिली के लिए खयाल-ओ-खुशनुमा दिल-ओ-जिगर चाहिए..
_________________________________________
दिलोजसबात बयां कुछ इस कदर हो जाते हैं..
अल्फाज-ए-बयान जैसे हर एक रो जाते हैं..
ना चाहे आंसु एक भी बहाना मगर..
याद दर्द को कर अश्क खुदबाखुद बेह जाते हैं..
__________________________________________
-भूषण जोशी
©Copyright
कधीकधी माणूस वाईट नसतो..
तो फक्तं खरा असतो..
समाज त्याला पागल म्हणतो..
पण बुद्धीने तो बरा असतो..
काहीं साठी तो दगड..
तर काहीं साठी हिरा असतो..
कधीकधी माणूस वाईट नसतो..
तो फक्तं खरा असतो..
सरळ मार्गावर चालणारा तो..
गैर वागणे टाळत असतो..
अनेक डाग तो पुसत असतो..
कित्येक वार तो सोसत असतो..
स्वतः जळून धधकत्या अग्नीत..
प्रकाश देणारा तो तारा असतो..
कधीकधी माणूस वाईट नसतो..
तो फक्तं खरा असतो..
डाग लावणारे ही त्याचेच असतात..
वार करणारे ही त्याचेच असतात..
अश्या बऱ्याच स्वकीय शत्रूंशी..
तो एकटाच झुंजणारा असतो..
कौरवांच्या चक्रव्यूहात अडकलेला..
अभिमन्यू तो बिचारा असतो..
कधीकधी माणूस वाईट नसतो..
तो फक्तं खरा असतो..
मान त्याला मिळो ना मिळो..
पण अपमान त्याचा टळत नसतो..
मान-अपमानाच्या कैचीत अडकून..
मरता मरता तो जगत असतो..
अन्यायाच्या कडक उन्हाळ्यात..
न्यायाचा तो शीतल वारा असतो..
कधीकधी माणूस वाईट नसतो..
तो फक्तं खरा असतो..
पाउलोपावलि संघर्ष करणारा तो..
कुणी Super hero नसतो..
साधा सरळ Common man तो..
लोकांच्या नजरेत Zero असतो..
पण कर्तव्यनिष्ठ तोच Common man..
प्रत्येक संकटात साथ देणारा असतो..
कधीकधी माणूस वाईट नसतो..
तो फक्तं खरा असतो..
-भूषण जोशी
