चिऊताई सावरली असेन..

मित्रानो.. 'मंगेश पाडगावकर' ह्यांची कविता "दार उघड चिउताई" पासून प्रेरणा घेउन काही ओळी सुचल्या.. "चिऊताई सावरली असेन.." आवडल्यास प्रतिक्रिया अवश्य द्या..

नक्कीच चिऊताई घाबरली असेन..
पण कविता वाचून सावरली असेन..

दार तिने उघडलं असेन..
जग तिचं बदललं असेन..

चिमणा एक आला असेन..
तिला येऊन म्हणाला असेन..

चिऊ तू घाबरू नकोस..
एकटी जगात वावरू नकोस..

सोबत माझ्या घे भरारी..
तुला दाखवेन दुनिया प्यारी..

सगळेच इथे कावळे नसतात..
बगळे ही इथे सावळे असतात..

होवु तयांचे सोबती..
जे कधी साथ न सोडती..

आशा नवीन घे मनात..
आनंद बघ सदा जीवनात..

मी तुझ्या सोबत आहे..
इच्छा नवीन ओवत आहे..

साथ तुझी न कधी सोडणार..
मरे पर्यंत तुझ्या सवे जगणार..

चिऊ तू माझा विश्वास कर..
निराशा सोड नवा ध्यास कर..

तुझं दुःख आता मज पाहे ना..
ये बाहेर मी आहे ना...
ये बाहेर मी आहे ना..

-भूषण जोशी

शोधू कुठे...

येते म्हणूनी जी गेलीस तू..
अजून सुद्धा न परतलीस तू..
स्वप्नांची आहेस गोड परी तू..
स्वप्नातच काय हरपलीस तू..

शोधू कसा तुज न ठाऊक मला..
सांभाळू कैसे ह्या नाजुक मना..
भोळा तुझी वाट बघतो अजुन हि..
येशील कधी तू मला सांग ना...

-भूषण जोशी

लेख- एक विचार गरिबीचा..

एक विचार गरिबीचा..

गरीब असण्याचे तसे बरेच फायदे आहेत बरं का.. पण एक सर्वात मोठा फायदा म्हणजे असा कि चोर, दरोडेखोर इत्यादींपासून सावध राहण्याची चिंता नसते.. घराचे दार अगदी उघडे ठेवून बिनधास्त बाहेर फिरायला जाता येते.. त्या साठी घर "शनी शिन्ग्नापुरातच" असण्याची सुद्धा आवश्यकता नाही.. एक वेळ चुकून एखादा कमनशिबी अथवा नवखा चोर आलाच तर काही नेण्या ऐवजी तो काही ठेवूनच जायील.. आणि सर्वात जास्त महत्वाचा फायदा म्हणजे "अहंकार" नावाचा अतिशय घातक असा विकार सुद्धा गरीबांपासून दहा हाथ लांबच राहतो.. त्याला फक्त श्रीमंत आणि संपन्न अशी लोक आवडतात.. कारण त्यांच्या कडे गमावण्या साठी बरेच काही असते.. जसे पैसा, संपत्ती, मान, मोठेपणा, माणसे आणि बरेच काही.. अहंकार ह्याच गोष्टींवर तर जगतो.. गरिबा कडे त्याचे मोठे मन आणि दुःखं ह्या व्यतिरिक्त गमावण्या साठी दुसरे काय असते? त्या मुळे अहंकार हा गरिबाला शिवत सुद्धा नाही.. पुन्हा त्याला मान-अपमानाची सुद्धा काळजी नसते.. कारण गरिबाला सगळी कडे एकंच वागणूक दिली जाते आणि ती म्हणजे तिरस्काराची.. त्या मुळे त्याचे मन हे बधीर झाल्या सारखे होऊन जाते.. तसे आजच्या काळात गरीब असण्याचे नुकसानच अधिक आहेत.. पण मी सांगितलेले फायदे सुद्धा कमी महत्वाचे नाही.. तरी कुणी तरी मोठी व्यक्ती बोलून गेलीये कि "गरीब जन्माला येणे हा गुन्हा नव्हे तर गरिबीतच मरून जाणे हा गुन्हा होय". असो.. पण नुकतीच झालेली हि अनुभूती खरंच माझ्या साठी तरी अद्भुत आहे..

आलास काय घेवूनी तू..
गेलास काय देवूनी तू..
साठवले अवघे समुद्र जरी..
जाणार इथेच ठेवुनी तू..

शेवटी काय तर माणूस जन्माला येतो तेव्हा गरीबच असतो आणि मरतो तेव्हा सुद्धा सगळी संपत्ती भूतलावरच सोडून जावे लागते.. पण गरिबीत एक गोष्ट मात्र भरभरून मिळते आणि ती म्हणजे समाधान जी आपल्या सोबतच जाते.. असो.. पण म्हणून मानवाने सदैव गरीबच राहावे असे नाही.. पण श्रीमंतीच्या शिखरावर बसून अहंकाराला आहारी जावू नये एवढी काळजी मात्र अवश्य घ्यावी नाही तर गरिबी केव्हा हि तुम्हाला तिच्या जाळ्यात अडकवू शकते.. कारण जिथे गरिबी आहे तिथे जरी अहंकार जात नसला तरी जिथे अहंकार आहे तिथे गरिबी मात्र आवर्जून जाते...

-भूषण जोशी
               

हवी तूच जगण्याला..

हवी तूच जगण्याला..

स्मित हास्य तुझे पाहूनी..

नीज-भान जणू गं हरपले..

सौन्दर्य देखुनि तुझिया..

हृदयाचे ठोके चुकले..

रेशमी तुझ्या केसांचे..

अलगद चेहेर्यावर पडणे..

भासते जणू डोंगरावरुनी..

वाहत्या पण्याचे झरने..

नयनांचे तुझ्या त्या सुंदर..

केसांच्या माघुन बघणे..

हृदयात सरळ जागा करते..

साधे तुझिया ते दिसणे..

प्रेमात तुझ्या पडलो जर..

जीवन ओतेन तुझ्यावर..

प्रत्येकाची भावना जणू..

ऐसीच असेन तुझ्यावर..

शत भाग्य असेन तयाचे..

तुज प्रेम मिळेल जयाला..

स्वप्न सुंदरी गोड गोजिरी..

हवी तूच जगण्याला..

                                               -भूषण जोशी

सखी अशी एक मजला मिळाली..

सखी अशी एक मजला मिळाली..

सखी अशी एक मजला मिळाली.. 

स्फूर्ती जणू मज जीवनात आली.. 

नाव मधु स्वभाव मधु तिचा.. 

मधुर मैत्रीची सुरुवात झाली.. 

एकटीच ती राहते स्वावलंबी.. 

लढली सदा ती कठीण प्रसंगी.. 

कुणी नव्हे ह्या जगात तिचे तरी.. 

जिंकली सदा ती तिच्याच संगी.. 

ओळखुनी तिला स्तब्ध मी झालो.. 

ऐकुनी तिला मुग्ध मी झालो.. 

सखी जणू मज गुरु सारखी ती.. 

प्रशंसा करुनी निशब्द मी झालो.. 

साधी सरळ तुझिया छवी गं.. 

सखी अशी प्रत्येकास हवी गं.. 

भाग्यवान मी माझी सखी तू.. 

वर्णितो तुज मी खूप छोटा कवी गं.. 

                                                       -भूषण जोशी

मन माझे

मन माझे

 

अरे सांग देवा मज काय झाले.. 
अलगद कुणी मज हृदयात आले..
सम्राट मीच माझिया मनाचा..
तरी का मनावर तिचे राज्य झाले.. 

हृदय माझे जणू हे मृदंग झाले..
ठोके हि तालात ऐकण्यास आले..
अचानक जणू का हे मन शांत झाले..
स्वकीयांच्या त्या गर्दीत एकांत झाले..

प्रेमात पडता काय ऐसेच होते..
मनी प्रश्न अमोज निर्माण झाले..
चीडवूनी मित्र हि हेच म्हणाले..
हृदय घेवूनी प्रेम पक्षी उडाले..

                                                              -भूषण जोशी

रोजा करू का उपवास?

रोजा करू का उपवास?

 

हेतू दोघांचे एकच
मग रोजा असो वा उपवास..
मुखी नाम देवाचे
अन मनी त्याचाच ध्यास..

 

धर्म पंथ असो भिन्न
पण रंग रक्ताचा एकचि...
ऐसेच मार्ग वेगळे जरी
ध्येय मात्र तो एकचि..

 

साकार असो देव तो
वा असो निराकार तो..
तारतो पाळतो करतो
प्रेम अपरंपार तो...

 

ध्यावे तया कैसे
प्रश्न हा ज्याचा त्याचा..
देव एकची साजरा
स्वामी तो अवघ्याचा..

                                                 -भूषण जोशी